ژورنالیست بی قلم
!...چه بی تابانه
بدرود! بدرود! رقصان مي گذرم از آستانه اجبار شادمانه و شاكر.
بعلت تعميرات داخلي و ورود اينجانب به كارخانه انسان سازي تا اطلاع ثانوي از چرنديات اينجانب در امان خواهيد بود. من زندگي را دوست دارم ولي از زندگي دوباره مي ترسم! دين را دوست دارم ولي از کشيش ها مي ترسم! قانون را دوست دارم ولي از پاسبان ها مي ترسم! عشق را دوست دارم ولي از زن ها مي ترسم! کودکان را دوست دارم ولي از آيينه مي ترسم! سلام را دوست دارم ولي از زبانم مي ترسم ! من مي ترسم , پس هستم ! اين چنين ميگذرد روز و روزگار من! من روز را دوست دارم ولي از روزگار می ترسم !
نوشته شده در 86/01/30ساعت
11 توسط بی قلم| |
نوشته شده در 86/01/14ساعت
12 توسط بی قلم| |
اينقدر حسرت و عقده حرف زدن و نوشتن دارم كه فكر نمي كنم به اين زودي ها اينجا رو به حال خودش رها بكنم.هر چي كه به ذهنم برسه اينجا مي نويسم.شما هم اگه اينجا اومدين و قدم روي چشم من گذاشتين لطف كنيد يا كامنت نزارين و يا اگه خواستين اين كار رو بكنيد نظر محترمتون راجع به نوشته هاي من باشه و نه اينكه بازاريابي بلاگي بكنيد چون متاسفانه حس خوبي به اين كامنت ها ندارم و سعادت اينرو از دست ميدم كه به بلاگ اين دوستان سر بزنم و شرمنده مي شم///
"اما لنگه کفش"
نظرات شما خیلی مهم و گرانبها هستن اما این اصطلاح طنز در جهت تقابل حرف های من و عکس العمل خواننده های بلاگه و قصد بی احترامی و بی ارزش کردن نظرات شما نیست.پس لطفا لنگه کفش ها رو آروم تر به سوی تریبون پرتاب کنید.
یادم رفت بگم که
"معتقد به دین و مکتب بر پایه ی:
مهر ورزی
برابری
و آزاده گی
"اما لنگه کفش"
نظرات شما خیلی مهم و گرانبها هستن اما این اصطلاح طنز در جهت تقابل حرف های من و عکس العمل خواننده های بلاگه و قصد بی احترامی و بی ارزش کردن نظرات شما نیست.پس لطفا لنگه کفش ها رو آروم تر به سوی تریبون پرتاب کنید.
یادم رفت بگم که
"معتقد به دین و مکتب بر پایه ی:
مهر ورزی
برابری
و آزاده گی
