!...چه بی تابانه
یه خیابون که بهتره توی مرکز شهر باشه... یه دوربین فیلمبرداری... یه میکروفن با یه آرم گنده که نشون میده میکروفن از کجا اومده... دیگه چی؟ و یه خبرنگار یا همون گزارشگر با مزه که باید لکنت زبون داشته باشه و حتما یه حرفش بزنه... حتی اگه قوه تصور قوی هم نداشته باشید حتما تونستید این فضا رو تو ذهنتون مجسم کنید. حالا همه چیز آماده ی تهیه یه گزارشه... با هم یه دیالوگ از یه گزارش رو مرور می کنیم... ...................... سلام -سلام شما توی انتخابات شرکت می کنید؟ -بله صد در صد چرا؟ -چون یه وظیفه ملی و شرعیه و باید شرکت بکنیم ....................... این نوع مصاحبه رو تا حالا چند بار شنیدین؟ تا حالا خودتون تو همچین شرایطی قرار گرفتین؟ ((اگه قرار نگرفتین خودتون رو امروز تو این فضا قرار بدین و همین سوال های روتین رو از خودتون برسید و جواب بدین.)) حالا این جواب ها چقدر با اصل فکر شما مطابقت داره؟ میکروفن جدید ترین بیماری کشور ماست. **علائم بیماری** با دیدن میکروفن به سمت اون متمایل میشیم برای رسیدن به اون از همه امکانات استفاده می کنیم(اعم از لگد،هل،...) تمام موهای بدنمون سیخ میشه و احساس روشنفکری بهمون دست میده در مقابل سوال های گزارشگر مثله یه موجود مسخ شده جملات دیکته شده توی رسانه ها رو تکرار می کنیم. همین.... راستی شما دچار این بیماری نیستین؟
نظرتون راجع به عکس چیه؟ این همت همون سردار جنگه... آدم های بزرگ حتما" مقبره های بزرگ و آنچنانی ندارن همینطور که مقبره های بزرگ و آنچنانی حنما" آدم های بزرگ ندارن./
"اما لنگه کفش"
نظرات شما خیلی مهم و گرانبها هستن اما این اصطلاح طنز در جهت تقابل حرف های من و عکس العمل خواننده های بلاگه و قصد بی احترامی و بی ارزش کردن نظرات شما نیست.پس لطفا لنگه کفش ها رو آروم تر به سوی تریبون پرتاب کنید.
یادم رفت بگم که
"معتقد به دین و مکتب بر پایه ی:
مهر ورزی
برابری
و آزاده گی
