زودتر از همیشه لباس هام رو پوشیدم بدون اینکه زمان زیادی به خودم نگاه بکنم و وقتی رو تلف بکنم به ماشین رسیدم با یه تک استارت روشن شد شاید ماشین هم همون انگیزه و انگیزشی رو تو ی چرخ دنده هاش حس می کرد که من حس می کردم.یه دست رو گوش ماشین کشیدم و برنامه اون روز رو توضیح دادم و ازش خواستم که کمتر اذیت بکنه.

شیشه رو پایین میارم تا بخار های روی شیشه از بین بره اما اولین چیزی که منو متوجه خودش می کنه یه نسیم خنک صبح گاهیه که امروز عطر نم بارون پائیزی به خودش زده .با این نسیم اون چند سلول ناقابل هم که خواب بودن بیدار شدن و منتظر موندن 

تو مسیر مدام به این فکر می کردم که نکنه دیر برسم و اون معطل بشه. اما خب می دونستم که احتمالا اون هم دیر میاد چون تازگی ها یه کم بد قول شده بود. از یه ترافیک صبح گاهی گذشتم و خدا رو شکر 3 دقیقه قبل از قرار به محل قرار رسیدم. حدسم درست بود من 7 دقیقه منتظر موندم تا اون اومد و بازم من طبق عادت دیرینه بعد از گذشتن از ساعت قرار چند بار باهاش تماس گرفتم و واژه" کجایی؟ " رو واسش منفور ترین کلمه دنیا کردم.

در رو باز کردو اومد تو ماشین 

سلام

- سلام کشتی منو .یه خرده صبر کن خب

خوبی؟

- خوبم تو خوبی 

 چه حسی داری منو این ساعت روز با این حال رو روز اینجا کشوندی؟

- خوشحالم (ای بد جنس)

...

من توی مسیر که می اومدم یه چیزایی واسه صبحانه گرفتم اما اون از کیفش یه بسته پنیر بیرون آورد و پیشنهاد داد که نون بربری بگیریم  و یه صبحانه نوستالژیک بخوریم. بعد از کلی بحث راجع به دنده عقب رفتن و یه عشق بازی مدرن که توی لایه های الفاظ و نگاه های مرموز پیچیده بود به نونوایی رسیدیم. شدت بارون هم بیشتر از قبل شده بود من رفتم نون بگیرم تو ذهنم گفتم" دو تا بگیرم یا یکی ؟" زیاد فکر نمی خواست تا متوجه بشم که باید یکی بگیرم .

جغد باروووووووون خورده ای تو کوچه فریاد می زنه!!!

زیر دیوار بلندی یه نفر جون می کنه !

موسیقی متن این فیلم دو نفره همون ترانه است که چند وقته دو تا مون با شنیدنش از دنیای خودمون خارج می شیم و بال در میاریم یه جای همین ترانه با شنیدن یه جمله همیشه نگاش می کنم و اونم همیشه همون نگاه قبلی رو در جواب نگاهم بهم پس می ده. بعد از این جواب گرفتم دیگه از خدامون هیچی نمی خوام.

همونطور که با هم حرف می زنیم و فرهاد گوش می دیم اون مشغول لقمه گرفتنه و لقمه های نون پنیر رو یکی یکی روونه دهن من می کنه  نمی دونم می دونه که "  با هر کدوم از این لقمه ها داره لذت چندین و چند سال زندگی رو یهو به من می چشونه؟ "

جای خالی چای کاملا حس می شه من پیشنهاد می دم اونم قبول می کنه اما بعدش می گه که نمی خوره و بهم میگه که یکی بگیر من یه جای مناسب پیدا می کنم و می رم دو تا چای می گیرم نه اینکه حرفش واسم مهم نیست اما چای دو نفره است اصلا ذات چای دونفره است مثل قهوه.

حالا دیگه حرکت نمی کنیم و ایستادیم و این قطره های بارون هستن که هر لحظه به ما اعلام می کنن که ما مواظب شما هستیم. ماشین ها با سرعت از کنار ما رد میشن و اصلا توجهی به بودن ما کنار جاده ندارن.نمی دونن که ما هم توجهی به دنیای خارج از خودمون نداریم. من مست بوی وجودش شدم و از روی مستی ام شیرین زبونی می کنم نمی دونم لپ هام گل انداخته یا نه اما می دونم که مستم و نیازی به علامت ندارم.

ساعتم رو نگاه کرد و یهو گفت که ای وای ساعت 9:20  شد

من گفتم : این ساعت چند وقته که 9:20 

یعنی چی؟

- یعنی همین دیگه

متوجه نمی شم

گاهی اوقات ساعت ها خواب می مونن و آدم ها بیدار

گاهی وقت ها ساعت ها بیدارند و آدم ها خواب 

البته ساعت ها بیشتر بیدارن تا آدم ها

.

.

.

توی همین بحث ها و عشق بازی های قلسفی صفحه فیلم سیاه میشه !!!

 و لحظه ی خدا حافظی تیتر می خوره